Je kunt geen TV meer kijken of je wordt overspoeld met corona nieuws. Meestal zijn er twee hoofdrolspelers. Mark Rutte als de nieuwe Vader des Vaderlands en Jaap van Dissel de Directeur Centrum Infectieziekten, Zij spreken ons bezwerend toe. “Blijf thuis, nies in je elleboog en houdt 1 ½ meter afstand”. Eerlijk is eerlijk, ze hebben op gebied van volksgezondheid fantastisch werk gedaan.

Rutte en van Dissel – Foto ED

Eigen initiatief

Enkele weken geleden prees ik de Provincie. Alle overnachtingen voor mensen van buiten Zeeland werden verboden. Terecht! Covid-19 was een nieuw fenomeen. We vreesden het onbekende dat op ons af zou komen en de vraag was: ‘Kan onze gezondheidszorg een epidemie, die mogelijk een pandemie zou worden, alle slachtoffers wel aan?’ Ja dus!

Maar nu staan we voor de vraag; hoe lang houden we alles nog vol?

Specialisten

Er komen steeds meer specialisten op het scherm. De meest onbelangrijke zaken worden door die ‘specialisten’ over het voetlicht gebracht. Duidelijk zijn ze niet. Ze spreken elkaar regelmatig tegen. Ieder heeft zijn eigen mening en eigen belangen.

Schandalig dat er, bij gebrek aan ander sportnieuws, zoveel stampij wordt gemaakt over een voetbal competitie. Voor mij de meest onbelangrijke bijzaak in het leven. Hebben we niets anders? Neen, daar wordt naar gekeken, geluisterd, en van commentaar voorzien. Het gaat immers om miljoenen.

KNVB – da’s pas belangrijk

 

Datzelfde belangrijke geldt ook voor zoveel andere mensen. Vaak gaat het dan niet om miljoenen, maar slechts om een ton of minder.  Voor hen een levensbelangrijk kapitaal. Dat is het echte overleven. Maar daar hoor je te weinig specialisten over. Ze zitten in iedere geval niet (hoorbaar) in het crisisteam.

 

De teugels langzaam laten vieren.

Langzaam maar zeker gaan we in de richting van de anderhalve meter maatschappij. Het nieuwe normaal. Kinderen mogen weer naar school. Ze mogen weer sporten. We maken ons druk over gebrek aan mondkapjes, en voor topsporters worden ‘belangrijke’ voorzieningen gecreëerd.

Er wordt druk gewerkt aan allerlei sociaal maatschappelijke maatregelen. Daarbij is er veel aandacht voor huiselijk geweld. Door verveling en gebrek aan werkzaamheden kan dat, triest genoeg, in een klein hoekje zitten. Zelfs bij ons in huis lopen we, na ruim dertig jaar gelukkig huwelijk, dat gevaar.

De thuiskapster

Mijn vrouw maakt gebruik van de diensten van een huiskapster. Dit dametje is onlangs, volledig legaal, haar eigen bedrijf gestart. Ze helpt mijn eega haar haar kort te houden. Maar nu is ze al negen weken niet langs kunnen komen. Ze dreigt failliet te gaan. En dan is ze een van de twintig kleinere ondernemers die dagelijks bankroet gaan.

Door irritatie als gevolg van eega’s, overigens prachtige maar niet bijgewerkte verschijning, staan wij mogelijk aan de vooravond van een uitbraak van huiselijk geweld.

De experts van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) hebben er vertrouwen in dat er dankzij de getroffen maatregelen in de strijd tegen het coronavirus niet snel een tweede besmettingspiek volgt. Waar wachten we dan nog op?

Kleine economie

Aan de ‘kleine economie’ worden, ondanks de gunstige voorspellingen, nauwelijks maatregelen in het vooruitzicht gesteld. Door specialisten die geen deel uitmaken van het crisisteam wordt gekeken naar grote spelers op de markt. Een paar miljard voor Air France – KLM dat terug gefloten moesten worden vanwege exorbitante bonussen die ze zichzelf wilden uitkeren. Ondanks deze gotspe krijgt KLM toch, weliswaar ‘slechts’ tussen 2 en 4 miljard steun. Maar ze moeten wel aan voorwaarden voldoen.

De kleine economie, helemaal opgeknapt

 

 

In de kleine economie zijn er bedrijven genoeg die zich voorbereid hebben en aan alle te stellen voorwaarden voldoen waardoor ze weer op kleinere schaal hun klanten kunnen bedienen en iets van omzet te halen. Maar ze worden niet of onvoldoende gehoord en er is sprake van ongelijkheid. Hieronder slechts één schrijnend voorbeeld.

 

Perry’s

Walter Bien ging verleden jaar alleen verder -zonder compagnon Perry – als eigenaar van het drukbezochte strandpaviljoen ‘Beachclub Perry’s’ aan het strand bij Scharendijke. Vol goede moed werkte hij aan zijn droom. De overname en andere investeringen zouden zich later terug betalen. Het restaurant werd aangepast en gemoderniseerd door een andere lokale ‘kleine economisch ondernemer’. Het kostte wat, maar 2020 zou het jaar worden dat alles zich zou terug betalen.

Een glaasje hoop

Vanaf begin maart veranderde hun wereld totaal onverwacht. De Nederlandse horeca ging op slot. Vlak voordat de eerste inkomsten van dit jaar zouden worden geboekt.

Gratis actie

Dana Wolters, de vrouw van Walter Bien bedacht een actie om het contact met hun omgeving niet te laten verwateren. En niet alleen voor zichzelf. Dana zette samen met Ogeltje uit Scharendijke een flessenpostactie op. Ze schaften vijftig brievenbusdoosjes aan, samen met vijftig platte flessen. Hiervoor werden speciale etiketten ontworpen en bedrukt.

Kinderen uit de omgeving die niet naar school mochten konden de doosjes op gaan halen om de flessen thuis te versieren als flessenpost. Het mooiste resultaat krijgt na Moederdag een leuke prijs.

Het flessenpostdoosje – foto Dana Wolters

 

De ouders bij het inleveren dan meteen een Paasontbijtje verkopen was niet de bedoeling. Perry’s was gewoon op slot, ook voor afhalen en bezorgen. Het leek Dana gewoon een leuk idee en ze wilden iets goeds doen voor de kinderen van Scharendijke.

Het leverde de ondernemers geen geldelijk gewin op, het kostte alleen maar geld. Geld dat nu eigenlijk noodzakelijk is. Walter is immers pas een jaar volledig eigenaar van Perry’s. Verleden jaar draaide hij een goed jaar. Maar nu ligt alles stil. Dat baart hem zorgen. Toch heeft jij besloten daar niet continue bij stil te staan. En Dana was gelukkig met haar actie en daar werden kinderen in en rond het dorp blij van.

Een goed voorbeeld van sociale en maatschappelijke verantwoordelijkheid nemen.

Ruimtes gescheiden door spatschermen

Weken verder

Toen Walter de minister-president afgelopen week hoorde zeggen dat de horeca minstens nog drie weken extra geduld moet hebben, zonk de moed de paviljoen eigenaar dan ook diep in de schoenen. Hij was er van uitgegaan dat Perry’s na 28 april weer mocht openen.

,,Wij zijn er helemaal klaar voor”, zegt Walter. ,,Binnen en buiten is alles aangepast volgens de gestelde eisen. Gasten kunnen hier op een veilige manier genieten van een maaltijd of een drankje. Ook voor ons personeel hebben we alle mogelijke voorzorgsmaatregelen genomen. En toch moeten we nog steeds gesloten blijven. In de super en bouwmarkt doen ze het ook zo en daar mag het publiek wél naar binnen.” Een terechte vraag! Wat kan hij nog meer doen?

Ook op het terras afgescheiden plaatsen

 

 

 

 

Walter heeft twaalf mensen in vaste dienst. Vorig jaar nam hij de zaak volledig over. Die investering had zich de daarop volgende jaren moeten terug  betalen. In november hadden ze een aardige spaarpot voor de stille wintermaanden. Die is nu wel leeg. Zijn grote angst is dat áls ze straks eenmaal weer open mogen, het zomerse weer slechter wordt. Dat is niet ongebruikelijk namelijk wanneer je hier een paar weken achter elkaar fantastisch strandweer hebt gehad. Voorlopig is het dus duimen.

De strandgasten kunnen veilig van een drankje genieten

 

 

Wat doet de overheid?

Alle goede inspanningen van de regering ten spijt, blijft er te weinig aandacht voor de kleine(re) ondernemers. Enkele weken geleden staken we de loftrompet voor het provinciebestuur vanwege het verbieden van overnachtingen voor niet inwoners van Zeeland.

Een prachtig staaltje van eigen initiatief. Zou een dergelijk initiatief nu insubordinatie of burgerlijke ongehoorzaamheid heten? We roepen onze lokale overheden op haar verantwoordelijkheid op te eisen en te staan voor onze ‘kleine economie’.