In het najaar van 1944 was het zuiden van Nederland bevrijd van de Duitse bezettingsmacht. Het einde van de Tweede Wereldoorlog was daar. In Zeeland gebeurde dat niet zonder slag of stoot. Hier werd hard gevochten. De Duitsers hadden er alles voor over de haven van Antwerpen in hun bezit te houden.

In november 1944 werden de dijken van Walcheren door de geallieerden gebombardeerd waardoor het eiland onder water kwam te staan. Door deze ingreep werden de laatst overgebleven Duitsers van het eiland verjaagd.

De verwoesting van Walcheren, Westkapelle 1944

De verwoesting van Walcheren, Westkapelle 1944

In tegenstelling tot de andere Zeeuwse eilanden werd Schouwen-Duiveland pas, na de capitulatie van de vijand, in mei 1945 bevrijd. Het duurde zelfs tot 7 mei voor de Duitsers zich overgaven. Voor de geallieerden was het eiland van minder belang. Ze hadden immers de controle over de Ooster- en Westerschelde in handen.

Vechten voor de vrijheid

Veel Zeeuwse jonge mannen sloten zich aan bij de Binnenlandse Strijdkrachten. Er was armoede in Zeeland, geen aansturing bij het vele werk dat moest worden opgeknapt en zij wilden helpen de rest van Nederland zo snel als mogelijk van de vijand te ontdoen.

Voor prins Bernhard was dit een reden om van deze verzetsstrijders en leden van de BS het eerste Nederlandse naoorlogse bataljon op de richten. Op 12 februari 1944 werd het Bataljon Zeeland officieel opgericht in het Belgische Fourmes-Dinslaken. Ze werden ingedeeld bij het Canadese 1ste leger.

Bataljonsembleem in metaal

Bataljonsembleem in metaal

Het Bataljon Zeeland bestond uit mannen die na de bevrijding van het zuiden in 1944 stonden te trappelen om de rest van Nederland hun vrijheid terug te bezorgen. Ze kwamen van alle Zeeuwse eilanden en Zeeuws Vlaanderen. Ze tekenden een contract, kregen een training en uitrusting, en waren blij dat ze nu eindelijk (bovengronds) iets aan de onderdrukking konden doen. Het bataljon bestond uit vier compagnieën.

Na de bevrijding

Na de complete bevrijding van Nederland werd aan deze troepen een andere taak toebedeeld. Ze hadden immers getekend als beroepsmilitair. De Nederlandse regering hield hen aan hun contract. Ze werden op datzelfde contract, voor sommigen zeer tegen hun zin, na een aanvullende training naar Engeland gestuurd. Hier werd hun uitrusting verder uitgebreid en kregen zij extra training.

Op 21 september 1946 vertrok het Bataljon Zeeland vanuit Liverpool met een door de Nederlandse regering gehuurde mailboot, de Alcantara, naar Nederlands Indië. Hun opdracht was de Oost van de overgebleven Japanners te bevrijden. De reis maakte op veel van de jonge mannen grote indruk. De meesten hadden nog nooit voet buiten Zeeland gezet. Maar ook om een andere reden zouden ze de reis niet snel vergeten. Door gebrek aan behoorlijk voedsel aan boord liep het moreel al snel terug.

Het mailschip Alcantara

Het mailschip Alcantara

 

Aan de slag

Omdat de bevelhebber van het South East Asia Command (SEAC), de Engelse admiraal Mountbatten, vanaf 2 november 1945 een landingsverbod op Java en Sumatra voor Nederlandse troepen had ingesteld werd er uitgeweken naar Malakka. Het verbod werd in maart 1946 opgeheven. Na aankomst in Batavia in maart 1946 werd  Bataljon Zeeland, samen met andere Nederlandse troepen ingezet tegen de Indonesiërs die de onafhankelijkheid hadden uitgeroepen.   Ten westen van de stad betrok het stellingen te Grogol, Tabang Abang, Mangarrai en Mr. Cornelis.  Op 24 maart nam Kapt. Fassaart met Inf II Knil deel aan de bezetting van Depok. Andere plaatsen die werden bezet waren Pesing en Tjiteureup. Na deze acties brak er een periode van relatieve rust aan.

Admiraal Mountbatten - Foto Allan Warren . commons.wikimedia.

Admiraal Mountbatten – Foto Allan Warren . commons.wikimedia.

Nadat de W-Brigade het gebied west van Batavia in mei had overgenomen werd Bataljon Zeeland gelegerd in Mr. Cornelis en Klender en vervulde het wachtdiensten in Batavia. Alleen bij acties ging het mee naar ‘buiten’, zoals op 7 juni, de brigadeactie bij Klender en Pondok Gedeh. In juli werden de posten te Tjibinong, Tjileungsir en Pondok Gedeh  van de militairen van het KNIL overgenomen. Vanaf september loste de pas gearriveerde ‘7 December divisie’ het Bataljon Zeeland af. Op 18 november vertrok het bataljon naar Padang op Sumatra. Na aankomst werd het belast met de beveiliging van de weg Padang – Emmahaven (ongeveer 8 km nachtmerrie) en het havengebied.

Op 2 januari 1947 werd begonnen om het gebied binnen de demarcatielijn te zuiveren. Steden zoals Marapalam en Loeboek Boergaloeng werden bezet. Op 20 januari volgde een actie naar Indaroeng om de daar aanwezige artillerie van de TNI uit te schakelen.

De vlag van het Bataljon Zeeland

De vlag van het Bataljon Zeeland

Batavia

Tijdens de 1e politionele actie, op 21 juli 1947, trok het bataljon op naar Indaroeng en bezette Soengei Beramas om de watervoorziening van Emmahaven veilig te stellen. Hierna werd de opmars voortgezet naar Goenoeng Sarik. In de dagen daarna werden er patrouilles en verkenningstochten uitgevoerd naar het zuiden. Op 25 juli werd samen met andere compagnieën de Boengoesvallei bezet. Op de laatste actiedag, 4 augustus, werden Loeboel en Parakoe en Sigoentoer moeda bezet. Na de 1e politionele actie had het bataljon posten o.a. te indaroeng, Bandarboeat, Ladang padi, Goenoeng sarik, Sigoentoer moeda. In december nam een deel van de 7 december divisie de posten over, waarna het bataljon naar Batavia vertrok om terug te keren naar Zeeland

Ontslagbewijs, alles wat hun beloning was

Ontslagbewijs, alles wat hun beloning was

 

 

 

 

Na zoveel jaren kunnen we vaststellen dat  het Zeeuwse Bataljon het meest onderkende onderdeel van de Nederlandse strijdkrachten na de oorlog is geworden. Tientallen jonge Zeeuwse mannen, die aanvankelijk een ander doel voor ogen hadden, werden gedwongen om op duizenden kilometers afstand van hun eigen eilanden, Indische eilanden te verdedigen. Tweeëntwintig van hen keerden niet meer terug.

 

Misschien is het een idee om voor deze kerels een monument op te richten?

 

Bron: http://www.indie-1945-1950.nl/

Herinneringsplaatje voor de gesneuvelden

Herinneringsplaatje voor de gesneuvelden