Keetie Hage, een kind uit een familie waarvan de leden verslaafd waren aan wielrennen. Ze won alles wat er te winnen was. Wat liet ze de wereld, in de lange traditie van het Zeeuwse wielrennen toch versteld staan.

Geboorteplaats boerderij Reigersburgh

Cornelis Rochusse leefde van 1605 tot 1676. Hij was kleermaker in Sint Maartensdijk op het Zeeuwse eiland Tholen. en werd een vermogend man. Hij liet zelfs zijn naam veranderen in Heron wat reiger betekent. Zijn zoon Cornelis liet in 1680 een boerderij bouwen die hij toepasselijk Reigersburgh noemde.

Boerderij Reigersburgh

Boerderij Reigersburgh

 

Op 30 mei 1800 Kocht boer Jacob Jacobse Reigersburg. In 1844 verkocht hij, op 74 jarige leeftijd de boerderij. Maar hij bleef wel achter. Ruin 100 jaar later, in 1947 werd de familie Hage eigenaar van het historische gebouw. De nieuwe bezitter is de dan 24 jarige Anthonie Hage.

 

Groot gezin.

Anthonie stichtte een groot gezin. Liefst acht kinderen zagen op Reigersburgh het levenslicht. Vader had een voorliefde voor wielrennen en bracht deze hobby over op zijn kinderen. Bella, Ciska en Heleen bleken geen onverdienstelijke wielrensters. Hetzelfde gold voor de broers Izak en Nap.

Maar het wonderkind van de familie bleek Keetie.

Cisca Hage

Bella Hage

Heleen Hage

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Cornelia (Keetie) Hage werd op 21 augustus 1949 geboren. Het was een rustig kind dat na haar tijd op de middelbare school een opleiding tot nijverheidslerares volgde.

Het wonderkind. foto PuntAnefo, Bron Nationaal Archief

Het wonderkind. foto PuntAnefo, Bron Nationaal Archief

 

Samen met haar vader en twee zussen bezocht ze een wielerwedstrijd in België. Daar sloeg het virus toe. Keetie wilde wielrenster worden. Een voor die tijd ongebruikelijke keuze. In Nederland werd het dameswielrennen nauwelijks serieus genomen. Er was ook nauwelijks steun voor te vinden. Materiaal, kleding en medische begeleiding waren onuitgesproken woorden in dit metier.

Eerste succes

Het vrouwenwielrennen was een relatief jonge sport, het eerste Nederlands Kampioenschap was in 1965. Een jaar later, in 1966 reed Keetie haar eerste wedstrijd in België. De zeventien jarige Zeeuwse werd meteen tweede. Ze had de smaak te pakken en ging meer en harder trainen. In datzelfde jaar werd ze Nationaal kampioen achtervolging op de baan. Dit was het begin van een fabelachtige carrière.

Keetie aan het begin van haar lange carriere

Keetie aan het begin van haar lange carriere

 

Aaneenrijgen van successen.

In de jaren die volgden reeg Keetie het ene succes aan het andere. Op de baan werd zij maar liefst vier keer wereldkampioen achtervolging en, hou je vast, twintig keer nationaal kampioen.

In haar tijd was vrouwenwielrennen nog geen onderdeel op de Olympische Spelen. Ook bestonden grote rondes voor vrouwen, zoals le Tour Féminin en de Giro Rosa, nog niet. Het aantal wegwedstrijden voor vrouwen was dan ook beperkt. Om die reden ontbreken deze trofeeën op haar palmares.

 

De zoveelste nationale titel in 1974

De zoveelste nationale titel in 1974

 

Dat nam niet weg dat Keetie tweemaal wereldkampioen op de weg werd. In 1968 en, inmiddels getrouwd, in 1978 als Keetie van Oosten – Hage. Daarnaast veroverde ze drie keer zilver en drie keer brons. Haar erelijst deed niet onder voor die van Leontien van Moorsel.

 

Wereldkampioen

Wereldkampioen

 

Werelduurrecord.

Op 16 september 1978 vestigde Keetie een nieuw werelduurrecord op de baan in München. Ze verbeterde het bestaande record van de Italiaanse Maria Cresari met maar liefst 1,611 kilometer. Tijdens haar race tegen de klok pakte ze ook meteen de wereldrecords op de vijf, tien en twintig kilometer. Zij was een van de laatste die het wereldrecord verbeterde op niet aerodynamische fietsen.

Wereldkampioen

Jagend op het werelduurrecord

 

Einde carrière

Op 20 oktober 1979 zette Keetie haar fiets definitief aan de kant. Het was mooi geweest. Ze ging met pensioen omdat ze, zoals ze zelf zei; “Ik had alle wedstrijden gewonnen die er waren. Ik vond het jammer dat ik nooit aan de Olympische Spelen of de Tour Féminin had kunnen deelnemen. Maar voor mij was de ambitie verloren”. Om verder te gaan: ‘Ik reed 40 tot 60 wegwedstrijden per jaar. De meeste won ik. Toen ik stopte zeiden de mensen ‘Misschien is het wel goed dat je gestopt bent. Nu krijgen andere meiden tenminste een kans’.

Ik kan begrijpen dat andere meiden gefrustreerd raakten. Achteraf denk ik dat dat ook niet goed was voor de sport”.

Nog niet helemaal uit beeld

Vanwege haar verdiensten voor het dameswielrennen bood de KNWU haar een baan aan als coördinator. Keetie werd gezien als de ideale springplank voor de volgende generaties. Maar dat werkte niet. Zij kreeg een coach boven haar aangesteld. Afgesproken was dat Keetie plannen op zou stellen en afspraken zou maken. Maar haar ‘superieur’ ging achter de rug van Keetie om, naar de bond en wijzigde alle plannen en afspreken. Zij werd hier, (typisch Zeeuws?) woedend om en besloot van de ene op de andere dag te stoppen.

Altijd voorop

Altijd voorop

Erkenning

Zowel in 1976 als in 1978 werd Keetie van Oosten – Hage uitgeroepen tot Sportvrouw van het Jaar.

Sinds 1976 wordt jaarlijks een prijs uitgereikt aan de beste Nederlandse vrouwelijke wielrenster. Deze kreeg de toepasselijke naam ‘Keetie van Oosten – Hage Trofee’. Vermakelijk genoeg, de eerste drie jaren mocht ze zelf, de naar haar vernoemde prijs in ontvangst nemen.

Een sportvrouw om nooit te vergeten

Een sportvrouw om nooit te vergeten

 

 

Was Jan Raas jarenlang de beste uit Zeeland afkomstige Nederlandse wielrennen bij de mannen, Keetie was daar zeker de evenknie van.