Oostburg is een stad in de gemeente Sluis op Zeeuws Vlaanderen. Sinds de gemeentelijke herindeling in 2003 is het de hoofdstad van deze gemeente.

Jeugd

Het was op 22 maart 1955 dat Jacques de Milliano het levenslicht zag in deze gemeente. Oostburg kon niet vermoeden dat het de geboorteplaats was van een jongetje, dat als man, zo van zich zou laten spreken.

Na zijn middelbare schoolopleiding ging hij in Leuven, aan de Katholieke Universiteit een studie geneeskunde volgen. Eenmaal afgestudeerd ging hij zich specialiseren in tropische geneeskunde aan de universiteit van Antwerpen.

Het begin van zijn carrière in Tsjaad

Het begin van zijn carriere in Tsjaad

Vrijwilliger in Tsjaad

Eenmaal afgestudeerd ging hij in 1983 voor een jaar naar Tsjaad waar hij als vrijwilliger aan de slag  ging voor Médecins Sans Frontières. Hij werd gegrepen door het ideaal van deze internationale niet gouvernementele hulporganisatie.  Eenmaal terug in Nederland richtte hij in 1984, samen met Roelf Padt en Janine Osmers de Nederlandse afdeling van Artsen zonder Grenzen op.. De Milliano werd vervolgens voorzitter, later algemeen directeur.

De ideeën van AzG sloegen aan. Er werd vrij snel geld verzameld en in oktober 1984 werd de eerste vrijwilliger uitgezonden.

De Milliano bleef op deze post tot 1987.

Thuiskomen na een van zijn reizen

Thuiskomen na een van zijn reizen

 

Politieke carrière

In die tijd voelde hij dat hij meer invloed uit zou kunnen oefenen in de politiek. Als lid van het CDA liet hij zich verkiesbaar stellen voor een zetel in de Tweede Kamer. Op 6 mei 1998 leed deze partij een gevoelig verlies, maar opvallend was dat de Milliano die op de achtste plaats van de kandidatenlijst was geplaatst een zetel in het parlement behaalde.

Toch was men niet helemaal gelukkig met De Milliano. Al voor de verkiezingen liet hij in een interview  weten het op een aantal punten helemaal niet eens te zijn met zijn partijleider Jaap de Hoop Scheffer.

Jacques de Milliano 1986

Jacques de Milliano 1986

Breuk

De wens om maatschappelijke idealen te verwezenlijken noemen politici vaak als belangrijkste drijfveer voor een politieke loopbaan. Maar deze ideeën moeten vaak worden gerealiseerd met aardse middelen. Zeker in de Haagse politiek. Deze leert dat machtspolitiek, pragmatisme, fractiediscipline en het sluiten van compromissen onvermijdelijk een onderdeel vormen van het leven van de dagelijkse realiteit van een politicus.

Als een volksvertegenwoordiger dit niet kan accepteren krijgt hij het moeilijk. Dat werd De Milliano al snel duidelijk.

In het begin van november, bijna een half jaar na de verkiezingen, kreeg hij het aan de stok met de meerderheid van de CDA fractie. Het verschil van mening lag in het terugsturen van Bosnische vluchtelingen met een A-status naar hun land van herkomst. Iets wat indruiste tegen het karakter van de idealist De Milliano.

Op 10 november trad hij terug als fractielid en een week later als Kamerlid.

De Milliano tijdens een van zijn toespraken

De Milliano tijdens een van zijn toespraken

 

Zwaar teleurgesteld

De hele kwestie kreeg in januari 2001 nog een merkwaardig staartje. De geldende regel is, dat een opengevallen plaats in een fractie formeel wordt toegewezen aan een Kamerlid dat tussentijds is vertrokken. In de regel maken ex-kamerleden die om wat voor reden dan ook, zijn vertrokken, geen gebruik van deze regeling. Maar toen een CDA zetel na twee jaar vrij kwam kondigde De Milliano aan dat hij deze zetel wilde opeisen om als onafhankelijk Kamerlid verder te gaan. Hij streefde er naar zich in te zetten voor een “democratie van bezieling”. Hierbij zouden niet partijen, maar onafhankelijke politici centraal staan. De Milliano werd na zijn snelle vertrek uit de politiek in 1998 al niet meer serieus genomen. Maar door het oneigenlijke gebruik van een bepaling in de Kieswet verspeelde hij het laatste beetje van zijn geloofwaardigheid. Hij kreeg een storm van kritiek over zich heen. Op de dag waarop hij opnieuw als kamerlid zou worden beëdigd trok hij zich, aangeslagen, voorgoed uit de politiek terug. Zij idealen zou hij voortaan buiten de Haagse kringen uit moeten dragen.

En dat deed hij, want stilzitten kon hij niet. Hij vestigde zich in 2003 als huisarts in Haarlem om daarnaast als gastprofessor gezondheid en mensenrechten te werken aan de Universiteit Gent.

Resto VanHarte

Resto VanHarte

Resto VanHarte

Enige tijd later, in 2005, was hij medeoprichter van de Stichting Resto VanHarte. Deze stichting vindt dat iedereen een plaats heeft in de samenleving. De organisatie wil de drijvende kracht zijn in het terugdringen van het sociaal isolement en het verhogen van de sociale cohesie in onze samenleving.

Resto VanHarte werkt samen met organisaties die sociaal isolement de wereld uit willen helpen en leefbaarheid in de wijk willen bevorderen. Zij bundelen de krachten met sociale wijkteams, sportclubs, wijktheaters, GGD, de Voedselbank, asielzoekerscentra, moestuinen, thuiszorgorganisaties, UWV Werkbedrijf, sociaal raadslieden en woningcorporaties. Samen willen ze meer bereiken in de wijken dan ieder voor zich.

Het Roer Moet Om

De Jantje Pronk van het CDA, zoals hij wel eens werd genoemd, bleef zoeken naar oplossingen voor problemen die hij onderkende. Niet eindeloos praten, maar doen was zijn credo. Als huisarts raakte hij zodanig gefrustreerd over de enorme berg papierwerk die de zorgverzekeraars eisten van huisartsen dat hij besloot weer eens in verzet te komen. Samen met enkele vakgenoten richtte hij de actiegroep “Het Roer Moet Om” op.

Iets wat begon met onderling ergernissen delen via WhatsApp kreeg in 2015 de machtige zorgverzekeraars op de knieën. De Milliano ontketende een revolutionaire ontwikkeling ten voordele van huisartsen die door niemand voor mogelijk werd gehouden.

Sinds 2003 heeft hij zijn huisartsenpraktijk in Haarlem; daarnaast heeft hij samen met de GGD Haarlem het medisch spreekuur voor dak- en thuislozen en personen zonder verblijfsvergunning opgezet.

De voormalige politicus De Milliano blijft de wereld verbazen.