Op 20 augustus 1922 werd in Goes een aankomend sporttalent geboren. Frans de Munck. Hij blonk als tiener uit in tal van takken van sport. De Munck deed aan korfbal, handbal en atletiek. Hij werd zelfs Zeeuws kampioen speerwerpen met een worp van 51 meter.

Frans de Munck in 1957

Frans de Munck in 1957

Maar zijn grote liefde lag bij voetbal. Hij begon zijn loopbaan bij VV Goes en speelde voor het Zeeuwse elftal. Hij vestigde zijn naam als doelman in 1944. Dat was tijdens promotiewedstrijden waarin Goes het onder andere opnam tegen Limburgia en Sittardse Boys. Vlak na deze wedstrijden werd de Munck overgehaald te verhuizen naar Limburg waar hij ging spelen voor Sittardse Boys. De belangrijkste reden voor deze overstap was het feit dat hij vond dat zijn talent in het toen nog moeilijk bereikbare Zeeland niet voldoende te kunnen ontplooien.

Een andere reden was dat een  geldschieter van de club uit Limburg wist te voorkomen dat hij als arbeider in Duitsland te werk zou worden gesteld. In plaats daarvan werd De Munck politieagent in Sittard.

Vlak na de oorlog werd De Munck geselecteerd voor het Bondselftal, wat later het Nederlands elftal zou worden. Hij werd reserve achter de legendarische Piet Kraak, die maar liefst 33 interlands onder de lat stond. Hij moest echter wachten tot 1949 voor hij, vanwege afwezigheid van Kraak, in een interland tegen Frankrijk, het Nederlandse doel mocht verdedigen. Enige maanden later speelde hij zijn tweede wedstrijd in Oranje, dit maal tegen Denemarken. Daarna duurde het tot 1955 voor hij weer een kans kreeg.  Hij zou later nog 29 keer de nationale kleuren verdedigen.

De bijna legendarische Piet Kraak - 1951

De bijna legendarische Piet Kraak – 1951

In 1947 speelde hij een toernooi in Barcelona. Daarbij viel hij zo op dat hij bij die club een aanbieding kreeg. Hij had de eerste Nederlander in dienst bij het toen al grote Barcelona kunnen zijn. Toch liet De Munck de aanbieding schieten. Hij wilde beschikbaar blijven voor het Nederlands elftal. Maar de KNVB eiste in die tijd nog een strikte amateurstatus van haar spelers.

In 1948 trachtte De Munck zich over te laten schrijven naar Ajax dat grote belangstelling had voor deze grote atleet. Zijn pogingen vielen in Limburg niet in goede aarde, er ontstond wrevel en later zelfs openlijke ruzie. In 1949 kwam het tot een breuk met Sittardse Boys en De Munck verhuisde naar Amsterdam. Daar zou hij een klein salaris gaan verdienen. Sittardse Boys verzette zich hiertegen.

Een fanatieke De Munck

Een fanatieke De Munck

 

 

 

 

De voetbalbond wees het verzoek tot overschrijving af. De bond bepaalde dat De Munck tot 1950 voor geen enkele andere club dan voor de Limburgers uit mocht komen.

Maar daarmee was de kous voor De Munck nog niet af.

In mei 1950, een paar weken voor hij officieel als keeper in Amsterdam het doel zou gaan verdedigen kwam de KNVB met een nieuw besluit. De Munck had de regels van de amateurbepalingen overtreden. Hij werd daarom als beroepsspeler geclassificeerd. Door deze classificatie werd hij helemaal uitgesloten voor het Nederlandse voetbal.

Een journalist wist De Munck te introduceren bij 1.FC Köln. In Duitsland werd al enige jaren profvoetbal gespeeld. Hij verhuisde op slag naar Duitsland waar hij voor een tekengeld van 30.000 mark en een (zwart) salaris van 1.500 mark per maand aan de slag ging. De Munck was een man in bonus.

Zijn populariteit in Duitsland bereikte ongekende hoogten. Zijn bijnaam werd er “die schwarze Katze”. In 1954 speelde hij zelfs een rol in de film “Das ideale Brautpaar”.

In 1953 vond de Watersnoodramp plaats. Op 12 maart 1953 werd er een wedstrijd gespeeld tegen Frankrijk in Parijs. De bedoeling van de tweestrijd was aandacht te vragen voor de slachtoffers van die ramp. Op initiatief van Bram Appel, Theo Timmermans en Frans de Munck gingen de in het buitenland spelende Nederlandse profvoetballers een wedstrijd aan tegen hun Franse collega’s. Hun doel was om via deze officieuze interland geld in te zamelen.

Het “uitschot” zoals deze profs door de KNVB werden bestempeld, speelde voor 8.000 meegereisde supporters. De landverraders wonnen de wedstrijd met 2 – 1 mede dankzij uitstekend keeperswerk van De Munck.

In feite was deze wedstrijd de geboorte van het Nederlandse betaald voetbal. De roep in Nederland om de beste Nederlandse voetballers weer in eigen land aan de slag te zien werd steeds groter. Toch bleef de KNVB volharden in de amateurstatus van haar spelers.

De toss van de Watersnoodwedstrijd met aanvoerder Faas Wilkens

De toss van de Watersnoodwedstrijd met aanvoerder Faas Wilkens

In 1952 startte de NBVB de zogenoemde ‘wilde competitie’. Een aantal clubs betaalde haar spelers en begon een eigen competitie. Voor de totstandkoming van het betaalde voetbal in ons land was de watersnoodwedstrijd doorslaggevend. In 1954 zag de KNVB de onhoudbaarheid van haar principes in en fuseerde zij met de NBVB. Enkele clubs uit de wilde competitie werden opgenomen in de officiële competitie van de KNVB. Daaronder Fortuna ’54.

De Munck kwam terug naar Nederland en tekende een contract bij Fortuna ’54. Hij realiseerde zich nauwelijks dat zijn initiatief tot de Watersnoodwedstrijd een totale omwenteling in het Nederlandse voetbal had veroorzaakt. In die tijd werd Fortuna ‘54 een geweldig team. Niet alleen de zwarte panter, zoals inmiddels zijn bijnaam was geworden, speelde daar. Ook grootheden als Bram Appel, Faas Wilkens en Cor van het Hart hadden hier hun weg, terug naar Nederland, gevonden. Appel werd een paar jaar later trainer van Fortuna’54.

de vliegende Zwarte Panter

de vliegende Zwarte Panter

Een conflict met Appel was er de oorzaak van dat De Munck vertrok naar het Utrechtse DOS. Hij kreeg daarvoor, naast een vorstelijk salaris, een bedrag van 100.000 gulden, een ongekend bedrag. Met DOS werd De Munck in 1958 landskampioen.

Landskampioen met DOS

Landskampioen met DOS

De Munck was een liefhebber van mooie vrouwen, maar hier vestigde hij deze reputatie definitief. Tijdens een van de wedstrijden kwam de toen wereldberoemde Amerikaanse actrice Jane Mansfield op bezoek. Alle spelers zouden aan haar worden voorgesteld. Een voor een kwamen de mannen aan geschuifeld. Het was de bedoeling dat de aanvoerder als eerste deze primadonna de hand zou schudden. Er was geen rekening gehouden met De Munck. Hij stapte op Mansfield af en zoende haar vol op de mond.

Met Jane Mansfield

Met Jane Mansfield

 

 

In 1961 stapte De Munck over van DOS naar Veendam. Drie jaar later stond hij onder de lat bij Cambuur om een jaar later naar Vitesse te verhuizen. In het seizoen 1966-1967 begon De Munck nog als keeper bij Vitesse. Op 21 augustus, hij was inmiddels 44 jaar oud, speelde hij zijn laatste wedstrijd. Bij het beëindigen van zijn actieve keepersloopbaan volgde hij Pepi Gruber op als trainer van de club.

Daarna begon De Munck een carrière als trainer. Zijn loopbaan voerde hem achtereenvolgens langs Club Brugge, Lierse SK om weer terug te keren bij Vitesse. Uiteindelijk kreeg hij nog een aantal kleinere clubs onder zijn hoede.

In 1990 hield De Munck er voorgoed mee op.

De Munck met zijn pupillen

De Munck met zijn pupillen

De Munck was een knappe man. Een charmeur maar vooral een eigenzinnig mens. Noem het Zeeuwse koppigheid. Maar wel een sportman die de naam Zwarte Panter alle eer aandeed.

Hij overleed op 24 december 2010, 88 jaar oud, in Arnhem. Vlak bij de velden van zijn geliefde Vitesse. Daar, maar ook in de rest van Nederland, wordt vaak nog met weemoed aan deze sierlijke doelman terug gedacht

Om een indruk te krijgen van De Munck in zijn beste jaren, kijk hier.